Over mij
Ik ben Paula Mast, lichaamsgericht therapeut en voormalig fysiotherapeut. In mijn werk komen dingen samen die al lange tijd belangrijk voor me zijn: het menselijk lichaam, persoonlijke aandacht, veiligheid en oprechte verbinding.
Make Sense ontstond niet vanuit één opleiding of één moment, maar vanuit de verschillende wegen die ik in mijn leven en werk heb bewandeld. Van fysiotherapie en ondernemerschap tot schrijven over trauma en uiteindelijk het werken met aanraking. Achteraf zie ik daarin een duidelijke rode draad: mijn verlangen om mensen niet alleen te begrijpen, maar hen ook te helpen opnieuw contact te maken met zichzelf.
Ik ben introvert, gevoelig, creatief en ondernemend. Ik houd van eenvoud, echtheid en gesprekken die verder gaan dan de oppervlakte. Van mensen bij wie je niets hoeft op te houden en van ruimtes waarin je gewoon jezelf kunt zijn. Zelf laad ik het liefst op in de natuur - hoe groener, hoe beter.
Van Fysiopraktijk
tot Vintagewinkel
Na mijn studie werkte ik negen jaar als fysiotherapeut. Het meeste plezier haalde ik uit het persoonlijke contact met de mensen die ik in mijn praktijk ontmoette. In die jaren ontdekte ik ook hoeveel ik van ondernemen houd: zelf iets opbouwen en mijn eigen visie en waarden vertalen naar de manier waarop ik werk.
Na negen jaar nam ik afscheid van mijn fysiotherapiepraktijk MoVeS en koos ik voor een heel andere richting. Vanuit mijn liefde voor duurzaamheid en verbinding richtte ik samen met vrienden kringloopwinkel en ontmoetingsplek De Doorsluizer op, later gevolgd door vintagewinkel Faveur.
Achteraf bleken die werelden minder ver uit elkaar te liggen dan ze op het eerste gezicht leken. Steeds draaide het om hetzelfde: mensen, aandacht en het creëren van een plek waar iemand zich welkom voelt.
'Daar praat je toch niet over'
In dezelfde periode schreef ik samen met Anna Korpershoek het autobiografische boek Daar praat je toch niet over. We schreven openhartig over angst, depressie, seksueel misbruik en andere ervaringen waar vaak schaamte en stilte omheen bestaan. Vanuit het verlangen om juist over die dingen te spreken waarover we zo gemakkelijk zwijgen.
Het schrijven bracht me ook dichter bij mijn eigen verhaal. Ik ontdekte hoe ervaringen uit het verleden niet alleen invloed hadden op mijn gedachten en gevoelens, maar ook op hoe ik mijn lichaam ervoer. Met professionele begeleiding leerde ik beter herkennen wat er in mij gebeurde, mijn grenzen serieuzer te nemen en aandacht te geven aan wat mijn lichaam me vertelde. Die periode heeft mede gevormd hoe ik nu naar herstel en lichaamsgericht werken kijk.
Inmiddels schrijf ik opnieuw. In mijn nieuwe boek Wat blijft onderzoek ik wat er met ons gebeurt in een wereld waarin zoveel vluchtiger, sneller en vrijblijvender is geworden. Ik schrijf over liefde en veiligheid, ons zenuwstelsel, grenzen, seksualiteit, aandacht en de behoefte aan echte verbinding. Thema's die ook in mijn werk steeds weer terugkomen. Schrijven en werken met mensen lijken voor mij misschien twee verschillende werelden, maar uiteindelijk doe ik in beide hetzelfde: proberen dichter te komen bij wat er onder de oppervlakte leeft.
Aanraaktherapie
In 2022 volgde ik de opleiding Tactiel Stimulering bij School of Touch. Daar maakte ik kennis met een vorm van lichaamswerk die veel samenbracht van wat ik in de jaren daarvoor had geleerd en ervaren: mijn kennis van het menselijk lichaam als fysiotherapeut, mijn eigen zoektocht naar herstel en mijn overtuiging dat niet alles wat we voelen alleen met woorden te bereiken is.
Tactiel Stimulering werkt met rustige, gestructureerde en voorspelbare aanraking van het lichaam. Wat mij er vooral in raakte, was de eenvoud ervan. Niet nóg meer analyseren of proberen iets op te lossen, maar vertragen, voelen en ervaren wat er gebeurt wanneer je lichaam aandacht krijgt.
Daar ontstond uiteindelijk Make Sense: een plek waarin mijn achtergrond als fysiotherapeut, mijn kennis en ervaring rondom trauma en mijn liefde voor persoonlijk contact samenkomen.
It Does Make Sense
‘Om je beter te voelen, dien je beter te voelen.’
Die gedachte vormt nog steeds de kern van mijn werk. We zijn gewend om veel met ons hoofd op te lossen, terwijl ons lichaam voortdurend informatie geeft over hoe het met ons gaat. Spanning, onrust, vermoeidheid of een ademhaling die hoog blijft zitten kunnen signalen zijn dat er iets aandacht nodig heeft.
Met Make Sense wil ik je een plek bieden waar je daar niet harder voor hoeft te werken, maar juist even mag stoppen. Waar je kunt vertragen, voelen en opnieuw aandacht kunt geven aan wat jouw lichaam je vertelt.
Ik geloof niet dat ieder lichamelijk signaal een verborgen boodschap heeft die we moeten ontcijferen. Wel geloof ik dat het waardevol is om ons lichaam serieus te nemen en opnieuw te leren luisteren naar wat we voelen en nodig hebben.